Meditasyon dışında diye tabir ettiği “Hayatın geri kalan her anıdır”. Hayatın geri kalan her anını bir çocuk gibi “oyunsu, yanılsamalar dünyasında olduğunu bilerek deneyimlemeyi” hatırlatmaktadır. Oyunsu bir çocuk birkaç şey söyler:

1) Her tür yargı, tanım her tuttuğumuz, sabitlediğimiz deneyimdir. Her deneyimin geçici ve değişkenliğini bilirsen hiçbir yeni deneyimi “aynılığa” indirgeyemezsin. Kalıba koyduğumuz her alan bizi daraltmaya, darlık ise sıkıştırmaya mahkumdur. Yargısız, tarafsız bir bakışla deneyimde kalmaya çalış.

2) Her anın yeni, biricik, taze ve tek olduğunu bil. Böyle olursa o zaman dikkat, pür dikkat ve farkındalık ile her an deneyimlenir. Oyun dikkat ve farkındalığı içinde zaten barındırır.

3) Dikkat ve farkındalık eşlik ederse her anın taze ve yeniliği hayret, merak ve her deneyim üzerinden bilinmeyeni keşfetmenin ilgisi ve sebepsiz neşesini de getirir. Bir çocuğun içinden gelen saf neşe bir sebebe bağlı değildir. Anda olmak, merak ve keşfetmenin kendisi neşe ile varlığı olumlayan ve varoluşu anlamlandıran yerdedir.