Nu is dat sowiet. Vöriged Johr hebbt mien Madam un ick uns ’n Wohnwoog köfft. Den hebbt wi günsti vun Frünnen kreegen. An düsse Steed nochmol veeln Dank, an uns Frünnen. Ick nööm ehr eenfach mol Nicole un Thorsten.

Tweemol sünd wi mit dat mobile Huus al ünnerwegens ween. Toletzt vöriged Weekenenn, över Ostern.

Nu warr ick overs dat Geföhl ni los, dat wi gor keen richtige „Kämpers“ sünd. Veele annere Kämpers, de wi op de Kämpingplätze nömli dropen hebbt, de weern anners as wi.

Mennige hebbt ’n Snut trocken, as weer dat Kämpen vör ehr sowat as’n fürchterliche Arbeid, de ehr vöör un achter keen Spooß mokt.

Un wenn sick twee mit so’n grimmige Snut in Waschruum oder so dropen hebbt, denn hebbt de tosom snackt. Mit uns overs ni.

Sünd wi veelicht to vergnöögt, üm „echte“ Kämpers to ween? Oder to fründli? Man weet dat ni.

Un denn froog ick mi je ook, wat dat de annern op’n Kämpingplatz anners geiht as uns. Bi uns is dat so: Wenn wi beide an Disch sitt oder in’t Bett liggt, is allns in Ordnung.

Steiht overs een op un de anner ook, denn geiht de Larm los: „Muttst du jümmers in Weg stohn?“ Oder: „Muttst du utgereekend dor rümwöhln wo ick jüst rümwöhln will?“

Un denn kümmt: „Wo is düt? Wo is dat? Dat heff ick güstern genau dor henleggt!“ „Hest du gor ni!“ „Doch!“ „Nä!“ „Doch!“ un so geiht dat denn wieder. Veelicht sünd de annern dorüm so gandderi. Mennige kiekt denn je ook so böös op de Novers, de ’n grötteren oder nieden Wohnwoog hebbt oder sogor ’n Wohnmobil.

To’n Glück hebbt wi jümmers uns‘ Fohrrööd mit. Un wenn wi denn so dördig Kilometers fohrt sünd, denn sünd wi ook to mööd, üm uns to strieden. Denn mokt dat eenfach blots noch Spoß, tosom in uns‘ lütted mobiled Tohuus to ween, sick wat scheuned to kooken, to eeten un tosom fein to snacken.

Wenn man dat so süht, denn mööt wi gor keen „richtige“ Kämpers warrn. Veellicht künnt sick de richtig echten Kämpers je sogor noch wat vun uns afkieken. Annerlei. Wi freut uns al op unsen nästen Kämping-Urlaub...

In düssen Sinn