Ook wenn ick mi so’n ganz lütt beten mit klassische Musik utkinn, heuer ick lang ni to de Kategorie, de sick obends mit’n Glas Wien in de Hand Vivaldi anheuert – oder Ravel oder Bach oder so.
Liekers mutt man doch seggen, dat de dorsten Komponisten würkli wat losharrn. Sick all de Noten uttodinken un optoschrieven – dat kann wiss lang ni jeder.
Wenn mi overs dock mol wat Klassisched gefallt, wat ick tofälli heuer, denn is dat wat mit düchti Damp dorbin. Mussorgski oder so.
Wat ick overs noch nie heuern mucht heff, sünd de Schallplatten vun Mozart. De dorste Musik weer mi jümmers to seut un to poppig, kann man seggen. Eenfach to harmlos.
Jo, ick weet, dat gifft veele Lüüd, de ganz verrückt no Mozart sünd. Is je ook in Ordnung. Över dat, wat man mach oder even ni mach, schall man ni strieden. Dor kümmt nix bi rut.
Overs liekers ick mit de Musik vun Mozart nix anfangen kann, weer ick mol in dat Huus in Salzborg, in dat he op de Welt kom‘ is.
An sien Graff weer ick ni. Man weet je ook ni, wonehm dat is, weil he je verarmt storven is. He is overs ni arm storven, weil he nix verdeent hett in’t Leeven. In Gegendeel: He hett richti good verdeent. He weer so’n richtigen Star. Un allns wat he verdeent hett, hett he to Levtieden dörbröcht. Wolfgang hett fiert, bet de Putz vun de Wand fulln is.
An un för sick ganz sümpatisch. Un nu heff ick wat rutfunnen, dat mi Mozart noch veel düller sümpatisch mokt. He hett nömli mol ’n ganz besünnered Leed schreeven – dat weer ’n Kanon för süss Stimmen. Un düsse Kanon heet „Kleih mi an Mors“! Natüürli hett he dat op Hochdüütsch schreeven overs dat is doch allerhand för de dormolige Tied.
Nu dink ook ick je af un to, dat de Eeen oder Anner ünner de Sünn ook mi mol geheuri an Mors kleihn kunn.
Un dat kann ick in Tokunft ook ganz ungeniert seggen. Wenn ick nömli künfti to een „Kleih mi an Mors“ segg un de Dorste doröver splitteri ward, denn kann ick seggen: „Wat is denn los? Ick sing doch blots Mozart.“
Jo, ick glööv, ick warr doch noch ’n ganz grooten Klassik-Fründ…
In düssen Sinn
